knoop,

maak me los…

Vervul me,

nu.

Ik laat me lokken…

Snijd me strelend

Hals omringd

Langzaam

strakker aangetrokken

De lus,

de lust!

Knoop.

Hang me.

Geen gerelateerde items beschikbaar.

Foto: Steve Wilkie

Spanning, sensatie en een flinke dosis horror op zee!

Ligt je hart bij sadistische horrorfilms en kan je maar geen genoeg krijgen van de Saw reeks? Zou je je favoriete acteurs én pop wel eens in het echt willen zien? En ben je dringend toe aan vakantie? Dat komt dan goed uit! De Saw At Sea Cruise zou wel eens de oplossing voor je kunnen zijn.

De Saw At Sea Cruise

Begeef jezelf op het schip ‘Carnival Glory’ en stort je in het avontuur. De vijf nachten die deze cruise telt staan geheel in het teken van de met sadisme doorzeefde filmserie. De tocht brengt je van New York City naar Canada, waar ook enkele Saw films zijn opgenomen.

Wat is er te doen?

Tijdens de cruise kan je op de foto met de doodenge pop. Of meng je in de bruisende cocktailparty samen met andere fans en je geliefde acteurs en bemachtig de handtekening van je favoriet! Tevens zijn er Q&A sessies en worden de films vertoond.

Is je interesse gewekt?

De cruise start op 11 augustus en er zijn al pakketten te koop vanaf €600,-. Reserveren kan hier!

Ben jij aanwezig bij deze fantastische cruise? Houd me gerust op de hoogte, ik ben erg nieuwsgierig! Niet aanwezig, maar heb je wel andere (vakantie)tips voor het blog? Laat het hieronder weten in een reactie!

Bronnen:

http://www.telegraaf.nl/... 

http://www.demorgen.be/... 

http://www.bocaratontravelgroups.com/images/SawatSea.pdf

Geen gerelateerde items beschikbaar.

Foto: sxc.hu

Gedoogbeleid in de necrofilie

In verre landen kan de wetgeving volgens Europese maatstaven soms erg vreemd zijn. Ons eigen Nederland wordt wel eens vreemd bekeken door het soepele drugsbeleid, maar in Egypte weten ze ook van wanten! Namelijk met een gedoogbeleid voor de necrofiel…

Wet voor necro- en pedofiel

Concreet houdt het in dat Egypte nu komt met een wetsvoorstel waarin het de man is toegestaan om binnen zes uur na de dood van zijn vrouw op “gepaste” wijze afscheid van haar te kunnen nemen. Namelijk door nog één laatste keer met haar seks te hebben. Daarbij willen ze de minimumleeftijd voor een meisje om met een man te trouwen verlagen naar 14 jaar.

Behoefte of principekwestie?

Mijn eigen eerste reactie op het wetsvoorstel was: ongelooflijk dat daar blijkbaar zo veel behoefte aan is dat er een wetsvoorstel voor komt. Maar deze actie blijkt deel uit te maken van een grotere hoeveelheid wetswijzigingen die erdoor worden gedrukt, gericht tegen de rechten van vrouwen in Egypte. Daardoor lijkt het meer te gaan om principes tegen vrouwen. Al denken de experts dat deze wet nooit echt wordt aangenomen, het is onvoorstelbaar hoe ver men gaat in vrouw-onterende ideeën.

Bron: http://www.ad.nl/...

Ben jij ook nog bizarre of morbide nieuwsberichten tegengekomen? Stuur ze door naar info@dragonda.com of reageer op deze blogpost.

Geen gerelateerde items beschikbaar.

In de huidige vorm verschenen: najaar 2011.

Aan de bezoeker van deze pagina:

Wat zou jij graag willen zien op Dragonda.com?

• Heb je een vraag over een (of meerdere) van de onderwerpen of wil je een nieuw onderwerp aandragen?
• Heb je zelf iets wat je graag op deze site wil tonen (beeld, tekst)?
• Wil je mijn mening weten over een onderwerp of iets wat je gemaakt hebt?
  

Stuur suggesties naar: info@dragonda.com.

Hoofdonderwerpen:

• Moord
• Moordenaar
• Horror
• Lustmoord
• Psychologie
• Kunst
• Angst
• Dood

Randonderwerpen:

• Erotiek / lust
• SM / sadomasochisme
• Sadisme
• Masochisme
• Necrofilie
• Pedofilie
• Voyeurisme
• Narcisme
• Psychopathie
• Urban Legends / hoax
• Sektes
• Wetenschap
• Psychiatrie
• Spanning
• Snuff movies
• Bloed

Vond je dit artikel interessant? Lees dan ook eens deze artikelen:

1. Statement Esther Liebregts Schrijfster, beeldend kunstenares en redactrice Noem me maar...
2. Artikel: Quest Psychologie, Dossier De Dood De kringloopwinkel is vaak dé plek om oude juweeltjes te...

Interview, door Mieke van Zuijlen

Esther valt gelijk op als ze tussen een groep mensen staat met haar korte rode haar. We hadden afgesproken bij haar op het werk in Eindhoven. Esther Liebregts is een 25-jarige vrouw die naast haar baan als multimedia vormgever in de avonden werkt aan haar schilderijen en horrorverhalen.

Ze is afgestudeerd aan de kunstacademie van Breda en is nu ook een boek aan het schrijven. Ik praatte met haar over haar werk, haar hobby’s en ik vroeg haar mening over bepaalde kwesties.

Waarom ben je geïnteresseerd geraakt in de horrorkant van het leven?

Ik denk dat dat mij aangeboren is. Van de allereerste tv-serie die ik volgde, Der Kleine Vampir, tot aan de verhalen van Paul van Loon. Middelbare schooltijd iets minder. Op een gegeven moment kreeg ik er last van dat ik veel horrorfilms keek waar ik eigenlijk nog wel te jong voor was. Dat bleef teveel hangen in mijn hoofd, dus ik ben toen met horror gestopt. Sinds twee jaar terug ben ik weer mee bezig. Ik denk dat het een soort rode draad is door mijn leven.

Krijg je wel eens negatief commentaar op je werk?

Heel veel mensen weten niet goed wat ze er mee aan moeten. Het is niet per se negatief, maar ze kunnen er niks mee. Heel veel bange reacties ook wel. Mensen die bang zijn dat ik mezelf iets ga aandoen, wat helemaal niet nodig is. In mijn werk hebben fictie en realiteit overlappingen, zodat je soms niet meer weet waar fictie eindigt en realiteit begint. Maar ik denk dat ik juist daarom wel goed in de gaten houd waar dat punt is. Dat ik het in eigen hand heb. Mensen hoeven echt niet bang te zijn.

Denk je dat elk individu een onbewuste neiging heeft naar angst en sensatie?

Ik denk het wel. Het zit ook wel een beetje in onze natuur, die angst is een oergevoel wat wordt aangeroepen. Het fight-or-flight-response is ook zoiets. Als je angstig bent gaat je lichaam zichzelf in paraatheid stellen om te vluchten of te vechten. Aan dat gevoel kun je dus verslaafd aan raken. Daar gaat een van mijn artikelen op de site over. Ik denk ook dat het iets is wat iedereen in zich heeft. Dus ja, toch op een bepaalde manier een behoefte aan angst.

Waar zal je nieuwe boek over gaan?

Degene die ik nu aan het schrijven ben, is voortgevloeid uit mijn afstudeerproject. Mijn afstudeerproject had als thema een ontmoeting met mijn moordenaar, waar ik mezelf in een slachtofferrol plaats van degene die vermoord wordt. Ik heb als afstudeerproject een video gemaakt.

Wat ik eigenlijk als afstudeerproject wilde doen was een performance waarin in mij gesneden werd zoals bij slachtvee. Ik heb een schets gemaakt van wat die performance moest worden. Dan wilde ik echt iemand heel licht in mij laten snijden. Die gedachte heeft me nooit meer losgelaten, dus nu ben ik dat in een boekvorm aan het gieten. Om te onderzoeken hoe het zou zijn als ik zelf geslacht word. Zo zoek ik een grens op tussen fictie en realiteit.

Denk je dat daar een groot publiek voor is, voor dat verhaal?

Het is een heel specifiek onderwerp. Ik denk dat het iets is wat in die vorm nog niet gedaan is, maar daarom is het misschien wel lastig juist om daar een publiek voor te vinden. Je kunt er niet over vertellen zonder het gruwelijke ervan te noemen en wat je als nadeel daarvan hebt, is dat mensen al meteen kunnen beoordelen of het iets is voor hen of niet. Dus ik denk dat als ik er mensen mee pak en het onderwerp interesseert ze, het een heel goed verhaal is omdat het uniek is maar ook – omdat het zo’n heftig onderwerp is – denk ik dat het moeilijk is om er een breed publiek mee te pakken te krijgen.

Vond je dit artikel interessant? Lees dan ook eens deze artikelen:

1. Interview in Atelier Magazine Dan heb je een themanummer van het kunstenaarsmagazine ‘Atelier’ over...

Heeft de infographic jullie verrast? Of heb je nog aanvullende opmerkingen over deze blogpost? Laat het dan weten in een reply hieronder.

Bron: http://visual.ly/violence-tv

Geen gerelateerde items beschikbaar.

Old Scratch (Dave DeVries, 2011)

Misschien een vreemd bruggetje vanuit het vorige artikel, maar deze keer (ook omdat deze website natuurlijk ook over kunst gaat) wil ik het hebben over kindertekeningen en de bijzondere mensen die ze maken.


Sommige kindertekeningen zijn zo bizar, dat als een volwassene dat getekend zou hebben, je hem waarschijnlijk voor gek zou verklaren. En toch bestaat er zo’n volwassene, en hij is niet gek! Hij is geniaal.


Dave Devries heet hij; een Amerikaanse kunstenaar. En wat hij doet: hij verzamelt tekeningen die gemaakt zijn door kinderen en maakt vervolgens de vertaling naar een realistisch getekende weergave.

Een meesterlijk idee werd geboren

Het idee ontstond eigenlijk als bij toverslag; maar werd geïnspireerd door zijn nichtje Jessica, die voortdurend tekeningetjes maakte in zijn schetsboek. Dave zelf werkte al voor onder andere Marvel comics, dus hij had reeds ervaring opgedaan met het in de werkelijkheid trekken van fantasiewerelden.

‘The Monster Engine’

Zo heet zijn inmiddels gepubliceerde boek van 48 pagina’s dat een verzameling uitgewerkte kindertekeningen bevat, alsmede de bijbehorende website, die inmiddels al miljoenen keren bezocht is. Er schijnt bovendien alweer een tweede boek op komst te zijn…!

Eng?

Dave DeVries vindt zelf dat zijn tekeningen niet zo eng zijn – eerder grappig juist – maar het feit dat mensen de afbeeldingen beangstigend vinden is volgens hem te wijten aan het kleurgebruik en de belichting. Die gebruikt hij op een manier die je vaak terugziet in horror- en science fiction films. Deze gewoonte is erin geslopen bij Dave tijdens zijn loopbaan als concept artist en striptekenaar. De tekeningen werden gemaakt met acrylverf, kleurpotlood en airbrushtechnieken. Daarnaast gebruikt DeVries een projector om de kindertekeningen over te trekken op zijn eigen ondergrond, soms een stuk groter dan het origineel.

Waarom kijken?

DeVries heeft een grote bewondering voor de ongelimiteerde fantasie en de vrijheid van geest die kinderen hebben waardoor ze tot de meest vreemde tekeningen komen. Door hun werkjes om te zetten in kwalitatief hoogwaardige tekeningen laat hij ons inzien hoe bizar onbegrensd hun fantasie werkelijk is.

Laat in een reactie weten wat je van de tekeningen vindt. Heb je nog aanvullingen op dit artikel? Of weet je andere kunstenaars die ik gezien moet hebben? Laat van je horen!

Bronnen:

http://www.themonsterengine.com/

http://www.ad.nl/ad/nl/5600/Kunst-literatuur/article/detail/3104710/2012/01/04/Amerikaan-maakt-echte-monsters-van-kindertekeningen.dhtml 

http://goodmenproject.com/arts/the-monster-engine-an-interview-with-dave-devries/

http://www.amusingplanet.com/2011/04/monster-engine-childrens-drawings.html

Geen gerelateerde items beschikbaar.

Lief klein meisje geeft een kwaadwillende pedofiel zijn verdiende loon! Skrillex komt met deze video waarin het taboe van pedofilie een belangrijke rol speelt. Een man begluurt het kind en, met – vermoedelijk – chloroform in zijn hand om haar te bedwelmen, stalkt haar tot ze samen in een duister pakhuis belanden.

Het meisje heeft echter een geheim wapen achter de hand…

Waarom kijken?

Iedereen wil natuurlijk dat kindermisbruik afgestraft wordt. Een dergelijke daad is onvergeeflijk.

Zorg dan ook dat je deze video niet mist! Enkele spectaculaire visuele effecten die prachtig samengaan met de experimentele muziek. In dit alles zit een spannend verhaal verpakt en natuurlijk, zoals je dat kan verwachten op Dragonda.com, een moord als hoogtepunt. Veel kijkplezier!

Ben jij ook helemaal enthousiast over deze clip? Download de muziek hier, en laat ondertussen in een reactie op deze blogpost weten wat je van de video vond!

Geen gerelateerde items beschikbaar.

Na de voorgaande twee artikelen over de psychologie van spanning, wordt het nu weer eens tijd voor iets heel anders. In het onderwerp van dit artikel een prachtige combinatie van moord en urban legends; namelijk snuff movies.

Necrofiele passie

Snuff movies – ook wel aangeduid als snuff films – zijn pornografisch getinte films waarin een moord wordt gepleegd die niet gespeeld wordt, maar echt plaatsvindt. Voor de camera van de cameraman en voor de ogen van de kijker, omwille van het entertainment. De term ‘snuff’ is afkomstig van het Engelse ‘to snuff out’, wat verwijst naar het doven van een kaarsvlam. We spreken van snuff als iemand seksueel opgewonden raakt van het verkrachten en vermoorden van een persoon; het is een vorm van necrofilie. Snuff movies buiten dit uit door het gebeuren te filmen voor vertoon aan het publiek.

Grenzenspel

Omdat er nooit ergens daadwerkelijke snuff movies zijn aangetroffen, gaat men er veelal van uit dat ze ook niet echt bestaan en wordt het fenomeen afgedaan als een urban legend. Sommige mensen echter, zijn ervan overtuigd dat ze wel degelijk bestaan. Benieuwd naar de geboorte van deze urban legend?

Groot succes

Het begrip kwam voor het eerst tot stand in 1976, dankzij de gelijknamige film (zie afbeelding), waar het allemaal begon. Deze film bracht lange tijd meer op dan de hitfilm ‘One Flew Over The Cuckoo’s Nest’ die in dezelfde periode draaide en zou later zelfs legendarisch worden. De film was voorheen getiteld ‘Slaughter’ en was al in 1971 gemaakt. Vijf jaar later kreeg deze film zijn nieuwe titel en werd aan het einde de scène toegevoegd die zo berucht is geworden.

Het betrof een vermeende achter-de-schermen scène, waarin de crew nog wat napraat over de moordscène die ze hebben opgenomen. Er raakt een vrouw betrokken bij het gesprek, en even later wordt zij door de regisseur doodgestoken. Deze moord gaf zo’n realistische indruk dat deze ten onrechte als echt werd bestempeld. Maar zelfs toen men eenmaal doorhad dat het een hoax was, bleven ze erover napraten en fantaseerden ze hoe het zou zijn als het gebeuren wel echt was geweest. De snuff film werd een legende; het fenomeen beantwoordde de voyeuristische honger van het publiek.

Wat denk jij, bestaan snuff films echt, of is het een broodje-aapverhaal? Heb je nog opmerkingen of aanvullingen op dit verhaal? Laat het weten in een reactie!

Bronnen: Cultkanaal, Wikipedia, YouTube, Ezine Articles

Wil je meer weten over snuff movies? De documentaire ‘Does Snuff Exist?’, uit de reeks ‘The Dark Side Of Porn’ van Channel 4 bevat een boel informatie en boeiende feiten over het verschijnsel.

Geen gerelateerde items beschikbaar.

Onlangs sprak ik met een zeer gewaardeerde collega over het fenomeen spanning. Zelf zei hij er de theorie op na te houden dat iedereen in zijn leven een zekere behoefte heeft aan spanning; het gevoel dat je leeft. In mijn vorige artikel ‘Verslaafd aan angst’ kwam het onderwerp ‘adrenaline’ al aan bod, maar in dit artikel wil ik onderzoeken wat er nog meer te vinden is over dit fenomeen op het vlak van psychologie.

Bevrijdend gevoel

Zoals de juiste dingen op vreemde wijze wel vaker bij elkaar komen in mijn leven, kwam toevallig de film ‘Fight Club’ op tv. Deze film toont het ultieme voorbeeld van het gevoel van spanning waarnaar je zo kan hunkeren. De film vertelt over dissociatie en slapeloosheid, maar vooral over het verlangen om door de barrières van het dagelijks leven heen te breken en het beest in jezelf los te laten. De deelnemers van de Fight Club gaan gevechten met elkaar aan en voelen zich daardoor bevrijd.

Adrenaline in de relatie

Het verlangen naar spanning kan ook op andere manieren worden bevredigd. Niet altijd zijn de methodes even begrijpelijk. Zo zijn er vrouwen die keer op keer kiezen voor mannen die een vernietigende invloed op ze hebben, zoals mannen die hun vrouw mishandelen. Vaak worden deze vrouwen niet begrepen. Een theorie is dat deze vrouwen het gevoel hebben niet echt te ‘leven’, en dat ze (al dan niet onbewust) een saai leven vermijden door verkeerde mannen in hun leven toe te laten.

Maar ook in een liefdevolle relatie kan geweld de behoefte aan spanning bevredigen. Sadomasochisme kent talloze voorbeelden van fysieke én verbale agressie die bedoeld zijn om spanning op te zoeken en in een bepaalde ‘roes’ te geraken. De termen ‘geweld’ en ‘agressie’ zijn hier natuurlijk relatief; SM gebeurt met instemming van beide partijen en het zoeken naar een grenservaring van pijn en uitputting is in dit geval vrijwillig.

Overleven in een moderne wereld

De honger naar adrenaline kan worden teruggeleid naar een oergevoel van de mens. Het gevoel van angst wekt een primitief fight-or-flight-response op; de natuur diep in onszelf maakt ons lichaam klaar om te vechten of vluchten. Maar waarom raken we daar verslaafd aan?

De verslaving

Een adrenalinekick voelt zo goed omdat het ons het gevoel geeft dat we leven. De stoffen die onze hersenen aanmaken bij angst of bij gevaarlijke en uitputtende activiteiten (waaronder extreme sporten) zijn erg krachtig. Maar om ze op te wekken moeten we risico’s opzoeken. Het probleem is dat ons lichaam gewend raakt aan deze risico’s en het effect dat ze bewerkstelligen (de angstige ervaring wordt door het lichaam opgeslagen om er de volgende keer beter op te kunnen reageren). Daardoor hebben we steeds meer gevaar nodig om nog een dergelijk gevoel van leven te bereiken. Om dit in onszelf los te maken, moeten we voortdurend de grenzen van ons ‘kunnen’ en ‘durven’ opzoeken.

Terugblikkend op dit onderwerp, wordt het steeds lastiger om de grens aan te duiden tussen ‘normaal’  en ‘vreemd’. Want zijn het juist niet de kleine vreemdheden die ons normaal maken? In zekere zin hunkert iedereen naar spanning. Slechts de gradatie waarin dit zich uit, verschilt van mens tot mens.

Wat doe jij om spanning in je leven te brengen? Wanneer heb jij het gevoel dat je echt leeft? Laat het weten in een reactie!

Vond je dit artikel interessant? Lees dan ook eens deze artikelen:

1. Verslaafd aan angst De psychologie achter de horror Inmiddels bijna twee weken geleden,...
2. Wetenschap: Vrouwelijk brein reageert anders op horror Ook Metro besteedt aandacht aan het geliefde onderwerp ‘horror‘. Er...