Verslaafd aan angst


Angst: de psychologie achter de horror

Inmiddels bijna twee weken geleden, las ik in Metro een artikel over psychologisch verschijnsel dat mij uiteraard bekend voorkomt, maar dat ik toch nog nooit in dat perspectief had bekeken. Psychologie is een kant van horror die me altijd in het bijzonder gegrepen heeft, want wat is angst? En vooral: waarom werkt het zo verslavend?
waarom zijn we verslaafd aan angst, wat is de psychologie achter de horror?

Op zoek naar het gevaar


Metro verslaat over terrorisme-deskundige Jessica Stern en werpt daarmee nieuw licht op een verslaving aan angst.

In het interview zegt Jessica dat ze haar angst jarenlang heeft verward met adrenalinekicks, waardoor ze nieuwsgierig werd naar gevaarlijke situaties.
Het is een gevoel waar je op kan leven, waardoor je het gevaar gaat opzoeken.

Deze misinterpretatie van angst is een kenmerk van posttraumatische stressstoornis. Jessica heeft er een obsessie voor haar verkrachter aan overgehouden, en de fascinatie om gewelddadige mannen beter te begrijpen.

Obsessie voor lustmoord

Dit artikel heeft bij mij een enorm gevoel van herkenning opgeroepen. Zelf heb ik een vreemde fascinatie voor lustmoordenaars, waarvan ik altijd wel een idee heb gehad waar het vandaan kwam, maar toch kon ik het nooit helemaal verklaren. Ook nu nog niet, want een traumatische ervaring heb ik nooit gehad, maar het voelt goed om te weten dat ik niet de enige ben.

Een verslaving aan angst (geïnterpreteerd als adrenalinekicks) zou ook verklaren waarom horrorfilms zo lekker zijn…


Herken jij jezelf ook hierin? Of weet je nog meer boeiende voorbeelden van dit verschijnsel?
Laat het weten in een reactie!


Het artikel in Metro (geschreven door Iris Cohen) vind je hier:
Jessica Stern: “Obsessie om slechte mannen te begrijpen”



Geef een reactie